پاره جگر قریش

چهارشنبه 3 آذر 1395 ساعت 09:52

بنام خدا

عتبه و برادرش ربیعه از اشراف و شجاعان قریش بودند که اگرچه از عقلای قوم به شمار می رفتند اما تعصبات جاهلی مانع اسلام آوردنشان شد . عقل و منطقی که داشتند به کارشان نیامد و نتوانستند حریف جهالت قوم و تعصب خود شوند . بزرگوارانی که نتوانستند بر تعصب قومی خود غلبه کنند و عاقبت به خیری خود را باختند در حالی که پیامبر (ص) از آنان امید خیر داشتند... روزی که نادانان طائف جسم و روح پیامبر عظیم الشان را آزردند این دو با طبقی انگور از پیامبری که دشمنش بودند پذیرایی کردند و رافت آوردند و در حق اش عطوفت کردند و روزی که قریش آماده خون ریزی و جنگ بودند اینان سعی کردند تا مانع شوند ولی تعصب جاهلی باعث شد تا اولین جنگاورانی باشند که در جنگ بدر هل من مبارز سر دهند و اولین کشتگان از مشرکین گردند...


 نیکی عتبه و شیبه در حق پیامبر

... ﺍﺑﻦ ﺍﺳﺤﺎﻕ ﮔﻮﻳﺪ: ﻭﻗﺘﻰ ﺁﻥ ﺳﻔﻴﻪ ﺧﺎﻙ ﺑﺮ ﺳﺮ ﭘﻴﻤﺒﺮ ﺧﺪﺍﻯ ﺭﻳﺨﺖ ﻭﻯ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺧﺎﻙ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻭﻯ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﺩﺧﺘﺮﺍﻧﺶ ﺑﻪ ﭘﺎﻙ ﻛﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭ ﻣﻰ ﮔﺮﻳﺴﺖ ﻭ ﭘﻴﻤﺒﺮ ﻣﻰ ﮔﻔﺖ: «ﺩﺧﺘﺮﻛﻢ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻜﻦ ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﭘﺪﺭ ﺗﻮ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ. » ﮔﻮﻳﺪ: ﭘﻴﻤﺒﺮ ﻣﻰ ﻓﺮﻣﻮﺩ: «ﻗﺮﺷﻴﺎﻥ ﻣﺮﺍ ﺁﺯﺍﺭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻛﺮﺩ ﺗﺎ ﺍﺑﻮ ﻃﺎﻟﺐ ﺑﻤﺮﺩ. » ﻭ ﭼﻮﻥ ﺍﺑﻮ ﻃﺎﻟﺐ ﺑﻤﺮﺩ ﭘﻴﻤﺒﺮ ﺳﻮﻯ ﻃﺎﻳﻒ ﺭﻓﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺛﻘﻔﻴﺎﻥ ﻳﺎﺭﻯ ﺑﺠﻮﻳﺪ ﻭ ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻔﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩ.

ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﻛﻌﺐ ﻗﺮﻇﻰ ﮔﻮﻳﺪ: ﻭﻗﺘﻰ ﭘﻴﻤﺒﺮ ﺧﺪﺍﻯ ﺑﻪ ﻃﺎﻳﻒ ﺭﺳﻴﺪ، ﭘﻴﺶ ﺗﻨﻰ ﭼﻨﺪ ﺍﺯ ﺛﻘﻔﻴﺎﻥ ﺭﻓﺖ ﻛﻪ ﺳﺮﺍﻥ ﻗﻮﻡ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ: ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻴﻞ ﻭ ﻣﺴﻌﻮﺩ ﻭ ﺣﺒﻴﺐ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺳﻪ ﭘﺴﺮﺍﻥ ﻋﻤﺮﻭ ﺑﻦ ﻋﻤﻴﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻳﻜﻴﺸﺎﻥ ﺯﻧﻰ ﺍﺯ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺑﻨﻰ ﺟﻤﺢ ﻗﺮﻳﺶ ﺩﺍﺷﺖ. ﭘﻴﻤﺒﺮ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﻭﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻛﺎﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ ﺑﺮ ﺿﺪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻗﻮﻣﺶ ﻳﺎﺭﻯ ﻛﻨﻨﺪ. ﻳﻜﻴﺸﺎﻥ ﻛﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻪ ﻛﻌﺒﻪ ﺑﻪ ﺗﻦ ﺩﺍﺷﺖ ﮔﻔﺖ: «ﺍﺯ ﻛﺠﺎ ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﺗﺮﺍ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ؟ » ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮔﻔﺖ: «ﺧﺪﺍ ﺟﺰ ﺗﻮ ﻛﺴﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ. » ﺳﻮﻣﻰ ﮔﻔﺖ: «ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺳﺨﻦ ﻧﻜﻨﻢ، ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻣﻰ ﮔﻮﻳﻰ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺧﺪﺍﻳﻰ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﻰ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻮﻳﻢ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺮ ﺧﺪﺍ ﺩﺭﻭﻍ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﻯ ﺭﻭﺍ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﮕﻮﻳﻢ. » ﭘﻴﻤﺒﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ: «ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﺭﺍ ﻧﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﻳﺪ» ﻛﻪ ﺑﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ ﻗﺮﺷﻴﺎﻥ ﺧﺒﺮﺩﺍﺭ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺁﺯﺍﺭﺷﺎﻥ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺷﻮﺩ، ﺍﻣﺎ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺳﻔﻴﻬﺎﻥ ﻭ ﻏﻠﺎﻣﺎﻥ ﻗﻮﻡ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺿﺪ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻧﮕﻴﺨﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻧﺎﺳﺰﺍ ﻣﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﻧﮓ ﻣﻰ ﺯﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺟﻤﺎﻋﺘﻰ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺁﻣﺪﻧﺪ ( ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻃﺒﺮﻱ/ ﺗﺮﺟﻤﻪ، ﺝ 3، ﺹ: 887 ) ...

و اما ادامه ماجرا :

ﻭ ﺍﻭ ﺳﻮﻯ ﺑﺎﻏﻰ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻋﺘﺒﺔ ﺑﻦ ﺭﺑﻴﻌﻪ ﻭ ﺷﻴﺒﺔ ﺑﻦ ﺭﺑﻴﻌﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺍﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﻍ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺳﻔﻴﻬﺎﻥ ﺛﻘﻴﻒ ﺍﺯ ﺗﻌﻘﻴﺐ ﻭﻯ ﺑﺎﺯﻣﺎﻧﺪﻧﺪ، ﻭ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺳﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭ- ﺑﺴﺘﻰ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩ ﻭ ﺑﻨﺸﺴﺖ ﻭ ﭘﺴﺮﺍﻥ ﺭﺑﻴﻌﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻰ ﻧﮕﺮﻳﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺳﻔﻴﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ...

... ﭼﻮﻥ ﭘﻴﻤﺒﺮ ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺖ ﺧﺪﺍﻯ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺿﻌﻒ ﺧﻮﻳﺶ ﺷﻜﺎﻳﺖ ﺑﺪﻭ ﺑﺮﺩ ﻭ ﻳﺎﺭﻯ ﺧﻮﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘﺴﺮﺍﻥ ﺭﺑﻴﻌﻪ ﺍﺯ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻗﻮﻡ ﺭﺃﻓﺖ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﻏﻠﺎﻡ ﻧﺼﺮﺍﻧﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻋﺪﺍﺱ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ: «ﭼﻨﺪ ﺧﻮﺷﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﮕﻮﺭ ﺑﺮﮔﻴﺮ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻖ ﻧﻪ ﻭ ﭘﻴﺶ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩ ﺑﺮﻭ ﺑﮕﻮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺨﻮﺭﺩ. »

 ﻋﺪﺍﺱ ﭼﻨﺎﻥ ﻛﺮﺩ ﻭ ﻃﺒﻖ ﺭﺍ ﺑﺒﺮﺩ ﻭ ﭘﻴﺶ ﭘﻴﻤﺒﺮ ﻧﻬﺎﺩ ﻭ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﻤﺒﺮ ﺩﺳﺖ ﺳﻮﻯ ﺁﻥ ﺑﺮﺩ ﮔﻔﺖ: «ﺑﺴﻢ ﺍﻟﻠﻪ» ﻭ ﺳﭙﺲ ﺑﺨﻮﺭﺩ. ﻋﺪﺍﺱ ﺑﻪ ﭼﻬﺮﻩ ﺍﻭ ﻧﮕﺮﻳﺴﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ: «ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﺮ، ﺍﻳﻦ ﺳﺨﻦ ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ. » ﭘﻴﻤﺒﺮ ﮔﻔﺖ: «ﺗﻮ ﺍﺯ ﻛﺪﺍﻡ ﺷﻬﺮﻯ ﻭ ﺩﻳﻦ ﺗﻮ ﭼﻴﺴﺖ؟ » ﻋﺪﺍﺱ ﮔﻔﺖ: «ﻣﻦ ﻧﺼﺮﺍﻧﻴﻢ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻴﻨﻮﻯ. » ﭘﻴﻤﺒﺮ ﮔﻔﺖ: «ﺍﺯ ﺩﻳﺎﺭ ﻳﻮﻧﺲ ﺑﻦ ﻣﺘﻰ، ﻣﺮﺩ ﭘﺎﺭﺳﺎ؟ » ﻋﺪﺍﺱ ﮔﻔﺖ: «ﭼﻪ ﺩﺍﻧﻰ ﻛﻪ ﻳﻮﻧﺲ ﺑﻦ ﻣﺘﻰ ﻛﻴﺴﺖ؟ » ﭘﻴﻤﺒﺮ ﮔﻔﺖ: «ﻭﻯ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ، ﺍﻭ ﭘﻴﻤﺒﺮ ﺑﻮﺩ، ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﻤﺒﺮﻡ. » ﻋﺪﺍﺱ ﺳﺮ ﻭ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎﻯ ﭘﻴﻤﺒﺮ ﺭﺍ ﺑﻮﺳﻴﺪﻥ ﮔﺮﻓﺖ، ﻭ ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﭘﺴﺮﺍﻥ ﺭﺑﻴﻌﻪ ﺑﻪ ﺑﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮔﻔﺖ: «ﻏﻠﺎﻣﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺑﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺩ. » ﻭ ﭼﻮﻥ ﻋﺪﺍﺱ ﭘﻴﺶ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺪﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ: «ﭼﺮﺍ ﺳﺮ ﻭ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻮﺳﻴﺪﻯ؟ » ﻋﺪﺍﺱ ﮔﻔﺖ: «ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺯﻣﻴﻦ ﻛﺴﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩ ﻧﻴﺴﺖ ﺳﺨﻨﻰ ﺑﺎ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺟﺰ ﭘﻴﻤﺒﺮ ﻧﺪﺍﻧﺪ. » ﮔﻔﺘﻨﺪ: «ﺍﻯ ﻋﺪﺍﺱ ﺗﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﻳﻨﺖ ﻧﮕﺮﺩﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﺩﻳﻦ ﺗﻮ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﻦ ﺍﻭﺳﺖ. ( ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻃﺒﺮﻱ/ ﺗﺮﺟﻤﻪ، ﺝ 3، ﺹ: 888 )


اشراف قریش در جنگ بدر

پیمبر ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘﺮﺳﻴﺪ: «ﺍﺯ ﺍﺷﺮﺍﻑ ﻗﺮﻳﺶ ﻛﻰ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎﺳﺖ؟ » ﮔﻔﺘﻨﺪ: «ﻋﺘﺒﺔ ﺑﻦ ﺭﺑﻴﻌﻪ ﻭ ﺷﻴﺒﺔ ﺑﻦ ﺭﺑﻴﻌﻪ ﻭ ﺍﺑﻮ ﺍﻟﺒﺨﺘﺮﻯ ﺍﺑﻦ ﻫﺸﺎﻡ ﻭ ﺣﻜﻴﻢ ﺑﻦ ﺣﺰﺍﻡ ﻭ ﻧﻮﻓﻞ ﺑﻦ ﺧﻮﻳﻠﺪ ﻭ ﺣﺎﺭﺙ ﺑﻦ ﻋﺎﻣﺮ ﺑﻦ ﻧﻮﻓﻞ ﻭ ﻃﻌﻴﻤﺔ ﺑﻦ ﻋﺪﻯ ﻭ ﻧﻀﺮ ﺑﻦ حارث بن ﻛﻠﺪﻩ ﻭ ﺯﻣﻌﺔ ﺑﻦ ﺍﺳﻮﺩ ﻭ ﺍﺑﻮ ﺟﻬﻞ ﺑﻦ ﻫﺸﺎﻡ ﻭ ﺍﻣﻴﺔ ﺑﻦ ﺧﻠﻒ ﻭ ﻧﺒﻴﻪ ﻭ ﻣﻨﺒﻪ ﭘﺴﺮﺍﻥ ﺣﺠﺎﺝ ﻭ ﺳﻬﻴﻞ ﺑﻦ ﻋﻤﺮﻭ ﻋﻤﺮﻭ ﺑﻦ ﻋﺒﺪ ﻭﺩ. » ﭘﻴﻤﺒﺮ ﺭﻭ ﺑﻪ ﻛﺴﺎﻥ ﻛﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ: «ﻣﻜﻪ ﭘﺎﺭﻩ ﻫﺎﻯ ﺟﮕﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﻮﻯ ﺷﻤﺎ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ...

... ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﺎﻥ ﻗﺮﺷﻴﺎﻥ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﻤﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﻳﺪ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺐ ﺗﭙﻪ ﭘﻴﺶ ﻣﻰ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﮔﻔﺖ: «ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﻗﺮﻳﺶ ﺑﺎ ﻛﺒﺮ ﻭ ﻓﺨﺮ ﺧﻮﻳﺶ ﺁﻣﺪﻩ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻛﻨﺪ ﻭ ﭘﻴﻤﺒﺮﺕ ﺭﺍ ﺗﻜﺬﻳﺐ ﻛﻨﺪ، ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻓﻴﺮﻭﺯﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻄﺎ ﻛﻦ، ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺳﺰﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﺪﻩ. » ﻭ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﻤﺒﺮ ﻋﺘﺒﺔ ﺑﻦ ﺭﺑﻴﻌﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻗﻮﻡ ﺑﺪﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺷﺘﺮﻯ ﺳﺮﺥ ﺳﻮﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﮔﻔﺖ: "ﺍﮔﺮ ﺧﻴﺮﻯ ﭘﻴﺶ ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﭘﻴﺶ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﺘﺮ ﺳﺮﺥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﻯ ﻛﻨﻨﺪ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺻﻮﺍﺏ ﺭﻭﻧﺪ." ( ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻃﺒﺮﻱ/ ﺗﺮﺟﻤﻪ، ﺝ 3، ﺹ: 958 )

... ﺍﺑﻦ ﺍﺳﺤﺎﻕ ﮔﻮﻳﺪ: ﻭﻗﺘﻰ ﻗﺮﺷﻴﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻋﻤﻴﺮﺓ ﺑﻦ ﻭﻫﺐ ﺟﻤﺤﻰ ﺭﺍ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ: «ﺑﺒﻴﻦ ﻳﺎﺭﺍﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﭼﻘﺪﺭﻧﺪ؟ » ﻭ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺍﺳﺐ ﺧﻮﻳﺶ ﺩﻭﺭ ﺍﺭﺩﻭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﮕﺸﺖ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ: «ﺳﻴﺼﺪ ﻛﺴﻨﺪ، ﺍﻧﺪﻛﻰ ﻛﻤﺘﺮ ﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻟﻰ ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ ﺑﺒﻴﻨﻢ ﺁﻳﺎ ﻛﻤﻴﻨﻰ ﻳﺎ ﻣﺪﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. » ﮔﻮﻳﺪ: ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺴﺎﻓﺘﻰ ﺩﻭﺭ ﺑﺮﻓﺖ ﻭ ﭼﻴﺰﻯ ﻧﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ: «ﭼﻴﺰﻯ ﻧﺪﻳﺪﻡ ﺍﻣﺎ ﻛﺴﺎﻧﻰ ﺩﻳﺪﻡ ﻛﻪ ﺟﺰ ﺷﻤﺸﻴﺮﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺗﻜﻴﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻛﺸﺘﻪ ﻧﺸﻮﺩ ﻣﮕﺮ ﺁﻧﻜﻪ ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﻜﺸﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﺭ ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺑﻜﺸﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭼﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﻛﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﻛﺎﺭ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻨﮕﺮﻳﺪ. 

 ﺣﻜﻴﻢ ﺑﻦ ﺣﺰﺍﻡ ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﺳﺨﻦ ﺑﺸﻨﻴﺪ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ ﭘﻴﺶ ﻋﺘﺒﺔ ﺑﻦ ﺭﺑﻴﻌﻪ ﺭﻓﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ «ﺍﻯ ﺍﺑﻮ ﺍﻟﻮﻟﻴﺪ ﺍﻛﻨﻮﻥ ﺗﻮ ﺳﺎﻟﺎﺭ ﻗﺮﻳﺸﻰ ﻛﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺗﻮ ﻣﻰ ﻛﻨﻨﺪ، ﻛﺎﺭﻯ ﻛﻦ ﻛﻪ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺗﺮﺍ ﺑﻪ ﻧﻴﻜﻰ ﻳﺎﺩ ﻛﻨﻨﺪ. » ﻋﺘﺒﻪ ﮔﻔﺖ: «ﭼﻪ ﻛﻨﻢ؟ » ﺣﻜﻴﻢ ﮔﻔﺖ: «ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻥ ﻭ ﺧﻮﻧﺒﻬﺎﻯ ﻋﻤﺮﻭ ﺑﻦ ﺣﻀﺮﻣﻰ ﻫﻢ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮔﺮﺩﻥ ﺑﮕﻴﺮ. » ﻋﺘﺒﻪ ﮔﻔﺖ: «ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻰ ﻛﻨﻢ ﻭ ﺗﻮ ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺎﺵ، ﻭﻯ ﻫﻢ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﻧﺒﻬﺎﻳﺶ ﻭ ﺧﺴﺎﺭﺕ ﻣﺎﻟﺶ ﺑﻪ ﻋﻬﺪﻩ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ، ﭘﻴﺶ ﺍﺑﻦ ﺣﻨﻈﻠﻴﻪ ﺑﺮﻭ ﻛﻪ ﻫﻴﭽﻜﺲ ﺟﺰ ﺍﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻧﻤﻰ ﻛﻨﺪ. » ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ ﺍﺑﻮ ﺟﻬﻞ ﺑﻮﺩ. ( ﻃﺒﺮﻱ/ ﺗﺮﺟﻤﻪ، ﺝ 3، ﺹ: 962)

ﺳﻌﻴﺪ ﺑﻦ ﻣﺴﻴﺐ ﮔﻮﻳﺪ: ﻣﺎ ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﻣﺮﻭﺍﻥ ﺑﻦ ﺣﻜﻢ ﺑﻮﺩﻳﻢ ﻛﻪ ﺣﺎﺟﺐ ﻭﻯ ﺑﻴﺎﻣﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ: «ﺍﺑﻮ ﺧﺎﻟﺪ ﺣﻜﻴﻢ ﺑﻦ ﺣﺰﺍﻡ ﺑﺮﺩ ﺍﺳﺖ. » ﻣﺮﻭﺍﻥ ﮔﻔﺖ: «ﺑﻴﺎﻳﺪ. » ﻭ ﭼﻮﻥ ﺣﻜﻴﻢ ﺑﻦ ﺣﺰﺍﻡ ﺑﻴﺎﻣﺪ ﻣﺮﻭﺍﻥ ﺑﺪﻭ ﮔﻔﺖ: «ﺧﻮﺵ ﺁﻣﺪﻯ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻴﺎ» ﻭ ﺻﺪﺭ ﻣﺠﻠﺲ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻯ ﺧﺎﻟﻰ ﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﻣﻴﺎﻥ ﻣﺮﻭﺍﻥ ﻭ ﻣﺘﻜﺎ ﻧﺸﺴﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺮﻭﺍﻥ ﺭﻭﻯ ﺑﺪﻭ ﻛﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ: «ﻗﺼﻪ ﺑﺪﺭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺑﮕﻮﻯ» ﺣﻜﻴﻢ ﮔﻔﺖ: «ﭼﻮﻥ ﺑﻪ ﺟﺤﻔﻪ ﻓﺮﻭﺩ ﺁﻣﺪﻳﻢ ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﻗﺒﺎﻳﻞ ﻗﺮﻳﺶ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ ﻫﻴﭽﻜﺲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﺪﺭ ﻧﺒﻮﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﻮﻯ ﺑﺪﺭ ﺭﻓﺘﻴﻢ ﻭ ﺑﻪ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺗﭙﻪ ﺍﻯ ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻳﺎﺩ ﻛﺮﺩﻩ ﻓﺮﻭﺩ ﺁﻣﺪﻳﻢ ﻭ ﻣﻦ ﭘﻴﺶ ﻋﺘﺒﺔ ﺑﻦ ﺭﺑﻴﻌﻪ ﺭﻓﺘﻢ ﻭ ﮔﻔﺘﻢ: «ﺍﻯ ﺍﺑﻮ ﺍﻟﻮﻟﻴﺪ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻛﻪ ﻣﺎﺩﺍﻡ ﺍﻟﻌﻤﺮ ﺷﺮﻑ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﺪ؟ » ﮔﻔﺖ: «ﭼﻪ ﻛﻨﻢ؟ » ﮔﻔﺘﻢ: «ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻡ ﺧﻮﻥ ﺍﺑﻦ ﺣﻀﺮﻣﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻭ ﺍﻭ ﻫﻢ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻩ، ﺧﻮﻧﺒﻬﺎﻯ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮔﺮﺩﻥ ﺑﮕﻴﺮ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻥ. » ﻋﺘﺒﻪ ﮔﻔﺖ: «ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺑﺎ ﺗﻮ، ﻣﻦ ﺧﻮﻧﺒﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮔﺮﺩﻥ ﻣﻰ ﮔﻴﺮﻡ، ﭘﻴﺶ ﺍﺑﻦ ﺣﻨﻈﻠﻴﻪ ﺑﺮﻭ- ﻣﻘﺼﻮﺩﺵ ﺍﺑﻮ ﺟﻬﻞ ﺑﻮﺩ- ﻭ ﺑﮕﻮ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﻋﻤﻮﺯﺍﺩﻩ ﺍﺕ ﺑﺮ ﻣﻰ ﮔﺮﺩﺍﻧﻰ؟ » ﻭ ﻣﻦ ﭘﻴﺶ ﺍﺑﻮ ﺟﻬﻞ ﺭﻓﺘﻢ ﻛﻪ ﺟﻤﺎﻋﺘﻰ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﻭ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﺑﻦ ﺣﻀﺮﻣﻰ ﻣﻘﺘﻮﻝ، ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺳﺮﺵ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﻰ ﮔﻔﺖ: «ﻣﻦ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻋﺒﺪ ﺷﻤﺲ ﺑﺮﻳﺪﻡ ﻭ ﺑﺎ ﺑﻨﻰ ﻣﺨﺰﻭﻡ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻛﺮﺩﻡ. » ﻭ ﺑﺎ ﺍﺑﻮ ﺟﻬﻞ ﮔﻔﺘﻢ: «ﻋﺘﺒﺔ ﺑﻦ ﺭﺑﻴﻌﻪ ﻣﻰ ﮔﻮﻳﺪ: ﺁﻳﺎ ﺟﻤﻊ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﻋﻤﻮﺯﺍﺩﻩ ﺍﺕ ﺑﺎﺯ ﻣﻰ ﮔﺮﺩﺍﻧﻰ. » ﺍﺑﻮ ﺟﻬﻞ ﮔﻔﺖ: «ﻛﺲ ﺟﺰ ﺗﻮ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻛﻪ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ؟ » ﮔﻔﺘﻢ: «ﻧﻪ، ﻭ ﻣﻦ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﻛﺴﻰ ﺟﺰ ﺍﻭ ﻧﻤﻰ ﺷﻮﻡ» ﮔﻮﻳﺪ: ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻡ ﻭ ﭘﻴﺶ ﻋﺘﺒﻪ ﺭﻓﺘﻢ ﻛﻪ ﺑﺒﻴﻨﻢ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ؟ ﻭ ﻋﺘﺒﻪ ﺑﺮ ﺍﻳﻤﺎﺀ ﺑﻦ ﺭﺧﺼﻪ ﻏﻔﺎﺭﻯ ﺗﻜﻴﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻭ ﺩﻩ ﺷﺘﺮ ﺑﻪ ﻗﺮﺷﻴﺎﻥ ﻫﺪﻳﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻭﻗﺖ ﺍﺑﻮ ﺟﻬﻞ ﺑﻴﺎﻣﺪ ﻭ ﺁﺛﺎﺭ ﺷﺮ ﺍﺯ ﭼﻬﺮﻩ ﺍﺵ ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻋﺘﺒﻪ ﮔﻔﺖ: «ﺳﺨﺖ ﺗﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﻯ» ﻋﺘﺒﻪ ﮔﻔﺖ: «ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺩﻳﺪ. » ﺍﺑﻮ ﺟﻬﻞ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻛﺸﻴﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺍﺳﺐ ﺧﻮﻳﺶ ﺯﺩ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﺀ ﺑﻦ ﺭﺧﺼﻪ ﮔﻔﺖ: «ﻓﺎﻝ ﻧﻴﻜﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺟﻨﮓ ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪ. »

 ﺍﺑﻦ ﺍﺳﺤﺎﻕ ﮔﻮﻳﺪ: ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﺘﺒﺔ ﺑﻦ ﺭﺑﻴﻌﻪ ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ: «ﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﻗﺮﻳﺶ ﺍﺯ ﺯﺩ ﻭ ﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻳﺎﺭﺍﻥ ﻭﻯ ﭼﻪ ﺳﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﻳﺪ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺍﮔﺮ ﺑﺮ ﺍﻭ ﻇﻔﺮ ﻳﺎﺑﻴﺪ، ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﻳﻜﻰ ﺑﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﮕﺮﺩ ﻛﻪ ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺧﻮﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﻋﻤﻮﺯﺍﺩﻩ ﻳﺎ ﺧﺎﻟﻪ ﺯﺍﺩﻩ ﻳﺎ ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻛﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺮﺑﺎﻥ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻳﺪ، ﺍﮔﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻫﻤﺎﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻛﺎﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﮔﺮﻓﺖ ﺑﺎ ﻭﻯ ﺩﺭ ﻧﻴﺎﻭﻳﺨﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ. » ﺣﻜﻴﻢ ﺑﻦ ﺣﺰﺍﻡ ﮔﻮﻳﺪ: ﻣﻦ ﺳﻮﻯ ﺍﺑﻮ ﺟﻬﻞ ﺭﻓﺘﻢ ﻭ ﺩﻳﺪﻡ ﻛﻪ ﺯﺭﻩ ﺍﻯ ﺍﺯ ﻛﻴﺴﻪ ﭼﺮﻣﻴﻦ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻮﺷﻴﺪﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ، ﻭ ﺑﺪﻭ ﮔﻔﺘﻢ: «ﺍﻯ ﺍﺑﻮ ﺍﻟﺤﻜﻢ ﻋﺘﺒﻪ ﻣﺮﺍ ﭘﻴﺶ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﭘﻴﻐﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. » ﺍﺑﻮ ﺟﻬﻞ ﮔﻔﺖ: «ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻳﺎﺭﺍﻥ ﺍﻭ ﺗﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﻧﮕﺮﺩﻳﻢ ﺗﺎ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺎﻥ ﻣﺎ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻳﺎﺭﺍﻥ ﺍﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻛﻨﺪ، ﻋﺘﺒﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﺍﺯ ﺩﻝ ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﺪ ﺑﻠﻜﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻳﺎﺭﺍﻧﺶ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﻛﻪ ﺷﺘﺮ ﻣﻰ ﺧﻮﺭﻧﺪ ﻭ ﭘﺴﺮﺵ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎﺳﺖ ﻭ ﻣﻰ ﺗﺮﺳﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻜﺸﻨﺪ. »

ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺑﻮ ﺟﻬﻞ ﻛﺲ ﭘﻴﺶ ﻋﺎﻣﺮ ﺑﻦ ﺣﻀﺮﻣﻰ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﻛﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﻛﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺗﻮ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺍﺳﺖ ﻫﻢ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪ، ﺑﺮﺧﻴﺰ ﻭ ﻛﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺭﺍ ﻳﺎﺩ ﻛﻦ. ﻋﺎﻣﺮ ﺑﻦ ﺣﻀﺮﻣﻰ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﻫﻨﻪ ﺷﺪ ﻭ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺯﺩ: «ﻭﺍﻯ ﻋﻤﺮﻭ ﻣﻦ، ﻭﺍﻯ ﻋﻤﺮﻭ ﻣﻦ» ﻭ ﺁﺗﺶ ﺟﻨﮓ ﺍﻓﺮﻭﺧﺘﻪ ﺷﺪ ﻭ ﺭﺷﺘﻪ ﺁﺷﺘﻰ ﺑﺮﻳﺪ ﻭ ﻛﺎﺭ ﺷﺮ ﺑﺎﻟﺎ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺭﺍﻯ ﺻﻮﺍﺑﻰ ﻛﻪ ﻋﺘﺒﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﺗﺒﺎﻫﻰ ﻛﺸﻴﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﻋﺘﺒﺔ ﺑﻦ ﺭﺑﻴﻌﻪ ﺷﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﺍﺑﻮ ﺟﻬﻞ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻋﺘﺒﻪ ﺗﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﮔﻔﺖ: «ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﻧﺸﻴﻤﻦ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺯﺭﺩ ﻛﺮﺩﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ ﻛﻰ ﺗﺮﺳﻴﺪﻩ ﻣﻦ ﻳﺎ ﺍﻭ» ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩﻯ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺳﺮ ﻭﻯ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺳﭙﺎﻩ ﭼﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩﻯ ﻧﺒﻮﺩ ﻛﻪ ﺳﺮ ﺍﻭ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻮﺩ ﻭ ﭼﻮﻥ ﭼﻨﻴﻦ ﺩﻳﺪ ﺣﻮﻟﻪ ﺍﻯ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺑﺴﺖ. (ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻃﺒﺮﻱ/ ﺗﺮﺟﻤﻪ، ﺝ 3، ﺹ: 964)

اولین کشتگان قریش در جنگ بدر

... ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻋﺘﺒﺔ ﺑﻦ ﺭﺑﻴﻌﻪ ﺑﺎ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﺷﻴﺒﺔ ﺑﻦ ﺭﺑﻴﻌﻪ ﻭ ﭘﺴﺮﺵ ﻭﻟﻴﺪ ﺑﻦ ﻋﺘﺒﻪ ﺁﻫﻨﮓ ﺟﻨﮓ ﻛﺮﺩ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﺻﻒ ﻗﺮﻳﺶ ﺟﺪﺍ ﺷﺪ ﻫﻤﺎﻭﺭﺩ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ ﺳﻪ ﺗﻦ ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺍﻧﺼﺎﺭ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻋﻮﻑ ﻭ ﻣﺴﻌﻮﺩ ﭘﺴﺮﺍﻥ ﺣﺎﺭﺙ ﻭ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻦ ﺭﻭﺍﺣﻪ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺍﻭ ﺭﻓﺘﻨﺪ، ﻋﺘﺒﻪ ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻥ ﻭﻯ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ: «ﺷﻤﺎ ﻛﻰ ﻫﺴﺘﻴﺪ؟ » ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻧﺪ: «ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻧﺼﺎﺭﻳﻢ» ﮔﻔﺘﻨﺪ: «ﻣﺎ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﻛﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ» ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺪﺍ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﺴﻨﮕﺎﻥ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺑﻔﺮﺳﺖ ﭘﻴﻤﺒﺮ ﮔﻔﺖ: «ﺣﻤﺰﻩ ﺑﺮﺧﻴﺰ، ﻋﺒﻴﺪﻩ ﺑﺮﺧﻴﺰ، ﻋﻠﻰ ﺑﺮﺧﻴﺰ. » ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻨﺪ ﻭ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻋﺘﺒﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ: «ﺷﻤﺎ ﻛﻰ ﻫﺴﺘﻴﺪ؟ » ﻭ ﻋﺒﻴﺪﻩ ﻭ ﺣﻤﺰﻩ ﻭ ﻋﻠﻰ ﻧﺎﻡ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﮕﻔﺘﻨﺪ، ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ: «ﺑﻠﻪ، ﺷﻤﺎ ﻫﻤﺴﻨﮕﺎﻥ ﮔﺮﺍﻣﻰ ﻣﺎﻳﻴﺪ. »

ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﺒﻴﺪﻩ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ ﺗﺮ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﻋﺘﺒﻪ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺭﻭ ﺷﺪ ﻭ ﺣﻤﺰﻩ ﺑﺎ ﺷﻴﺒﻪ ﺩﺭ ﺁﻭﻳﺨﺖ ﻭ ﻋﻠﻰ ﺑﺎ ﻭﻟﻴﺪ ﻫﻤﺎﻭﺭﺩ ﺷﺪ ﻭ ﭼﻴﺰﻯ ﻧﮕﺬﺷﺖ ﻛﻪ ﺣﻤﺰﻩ ﺷﻴﺒﻪ ﺭﺍ ﺑﻜﺸﺖ، ﻋﻠﻰ ﻧﻴﺰ ﻭﻟﻴﺪ ﺭﺍ ﺑﻜﺸﺖ ﻭ ﻋﺒﻴﺪﻩ ﻭ ﻋﺘﺒﻪ ﺿﺮﺑﺘﻰ ﺭﺩ ﻭ ﺑﺪﻝ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺮ ﭘﺎﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺣﻤﺰﻩ ﻭ ﻋﻠﻰ ﺑﺎ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﻪ ﻋﺘﺒﻪ ﺗﺎﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻜﺸﺘﻨﺪ ﻭ ﻋﺒﻴﺪﻩ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﭘﻴﻤﺒﺮ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﭘﺎﻳﺶ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﻐﺰ ﺁﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺶ ﭘﻴﻤﺒﺮ ﺭﺳﻴﺪ ﮔﻔﺖ: «ﺍﻯ پیمبر ! ﻣﻦ ﺷﻬﻴﺪ ﺑﻪ ﻗﻠﻢ ﻣﻰ ﺭﻭﻡ؟ » ﻭ ﭘﻴﻤﺒﺮ ﮔﻔﺖ: «ﺁﺭﻯ» ...

ﺍﺑﻦ ﺍﺳﺤﺎﻕ ﮔﻮﻳﺪ: ﻭﻗﺘﻰ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ ﻧﺴﺐ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﮕﻔﺘﻨﺪ ﻋﺘﺒﻪ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ: «ﻫﻤﺴﻨﮕﺎﻥ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭﻳﺪ ﻭﻟﻰ ﻣﺎ ﻫﻤﺎﻭﺭﺩ ﺍﺯ ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ. 

منبع : ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻃﺒﺮﻱ/ ﺗﺮﺟﻤﻪ، ﺝ 3، ﺹ: 966

نظرات (0)
امکان ثبت نظر جدید برای این مطلب وجود ندارد.