داستان دیگری از گردن زن

شنبه 26 فروردین 1396 ساعت 12:55

بنام خدا

مشروح ماجرایی که در زیر تقدیم می گردد را فقط در ترجمه مغازی واقدی دیدم و در هیچ یک از کتب تاریخی تاریخ طبری ، طبقات ابن سعد ، سیره ابن هشام نیامده است که دلایلی متعددی می تواند داشته باشد از جمله اینکه المغازی وارد جزئیات جنگها شده ولی دیگران خیر . و نیز می تواند به دلیل فشار حکومت وقت یا خود سانسوری مورخین مذکور باشد.

بهرحال ...

در سال هشتم پیامبر (ص) حدود 300 نفر از مهاجر و انصار را به فرماندهی ابو عبیده بن جراح را به سوی قبیله از جهینه در کنار دریا گسیل داشت که مسلمانان در این سریه دچار قحطی شدید شدند بطوریکه یک دانه خرما جیره روزانه چند نفر بود و پس از اتمام آن مجبور به خوردن برگ خشک شدند که بخاطر خوردن آن لبهای مسلمانان متورم گردید و علت نامگذاری این سریه به " خبط "هم بهمین خاطر است.

بقیه ماجرا عینا از ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺍﻟﻤﻐﺎﺯﻱ ﻭﺍﻗﺪﻯ، ﻣﺘﻦ، ﺹ: 591 :

" ﮔﻮﻳﺪ: ﻫﻴﭻ ﻣﺮﻛﻮﺑﻰ ﻫﻢ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺪ ﺷﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻤﻞ ﺯﺍﺩ ﻭ ﺗﻮﺷﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺑﺮﮔﻬﺎﻯ ﺧﺎﺭﺩﺍﺭ ﺑﻮﺗﻪ‌ﻫﺎ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻟﺒﻬﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺘﻮﺭﻡ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻟﺐ ﺷﺘﺮ ﺩﺭ ﺁﻣﺪ. ﮔﻮﻳﺪ: ﺑﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻨﻮﺍﻝ ﺑﻮﺩﻳﻢ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﻣﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ، ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﺑﻪ ﺩﺷﻤﻦ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻛﻨﻴﻢ ﺗﻮﺍﻥ ﻭ ﻳﺎﺭﺍﻯ ﺣﺮﻛﺖ ﺑﻪ ﺳﻮﻯ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ ﭼﻮﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﻭ ﺿﻌﻴﻒ ﺷﺪﻩ ﺍﻳﻢ. ﻗﻴﺲ ﺑﻦ ﺳﻌﺪ ﺑﻦ ﻋﺒﺎﺩﻩ ﻣﻰ ﮔﻔﺖ: ﭼﻪ ﻛﺴﻰ ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺧﺮﻣﺎ ﺩﺭ ﻗﺒﺎﻝ ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ ﻭ ﺑﺰ ﭘﺮﻭﺍﺭﻯ ﺑﺨﺮﺩ ﻣﺸﺮﻭﻁ ﺑﺮ ﺁﻧﻜﻪ ﭘﺮﻭﺍﺭﻳﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺩﻫﺪ ﻭ ﺧﺮﻣﺎ ﺭﺍ ﻣﻦ ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺩﻫﻢ؟

ﻋﻤﺮ ﻣﻰ ﮔﻔﺖ: ﻛﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﻮﺍﻥ ﻣﻮﺟﺐ ﺗﻌﺠﺐ ﺍﺳﺖ، ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻴﭻ ﻣﺎﻟﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﻌﻬﺪ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ.

ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﻣﺮﺩﻯ ﺍﺯ ﺟﻬﻴﻨﻪ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﻗﻴﺲ ﺑﻦ ﺳﻌﺪ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺖ: ﭼﻨﺪ ﭘﺮﻭﺍﺭ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﻔﺮﻭﺵ ﻭ ﺑﻬﺎﻯ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ ﺧﺮﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﻛﺮﺩ. ﻣﺮﺩ ﺟﻬﻨﻰ ﮔﻔﺖ: ﺗﻮ ﻛﻴﺴﺘﻰ؟

ﮔﻔﺖ: ﻣﻦ ﻗﻴﺲ ﭘﺴﺮ ﺳﻌﺪ ﺑﻦ ﻋﺒﺎﺩﺓ ﺑﻦ ﺩﻟﻴﻢ ﻫﺴﺘﻢ.

ﺟﻬﻨﻰ ﮔﻔﺖ: ﺍﻭﻝ ﻧﺴﺒﺖ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻯ، ﻣﻴﺎﻥ ﻣﻦ ﻭ ﺳﻌﺪ ﺑﻦ ﻋﺒﺎﺩﻩ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺍﺳﺖ، ﺍﻭ ﺳﺮﻭﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺍﺳﺖ.

 ﻗﻴﺲ ﺍﺯ ﺍﻭ ﭘﻨﺞ ﭘﺮﻭﺍﺭﻯ ﺧﺮﻳﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻗﺒﺎﻝ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺩﻭ ﺑﺎﺭ ﺧﺮﻣﺎ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻣﺮﺩ ﺟﻬﻨﻰ ﺷﺮﻁ ﻛﺮﺩ ﺧﺮﻣﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻣﻰ ﺷﻮﺩ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺧﺮﻣﺎﻯ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻭ ﺧﺸﻚ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺮﻣﺎﻫﺎﻯ ﻧﺨﻠﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ ﺁﻝ ﺩﻟﻴﻢ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻗﻴﺲ ﮔﻔﺖ: ﻗﺒﻮﻝ ﺍﺳﺖ. ﻣﺮﺩ ﺟﻬﻨﻰ ﮔﻔﺖ: ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ ﮔﻮﺍﻩ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﻬﺪ ﺑﮕﻴﺮ. ﺗﻨﻰ ﭼﻨﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﺼﺎﺭ ﻭ ﺗﻨﻰ ﭼﻨﺪ ﺍﺯ ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ ﮔﻮﺍﻫﻰ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻗﻴﺲ ﺑﻪ ﻓﺮﻭﺷﻨﺪﻩ ﮔﻔﺖ: ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﻛﺲ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﮔﻮﺍﻩ ﺑﮕﻴﺮ.

ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻛﺴﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻃﻠﺒﻴﺪ ﻋﻤﺮ ﺑﻦ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻋﻤﺮ ﮔﻔﺖ: ﻣﻦ ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻧﻤﻰ ﺩﻫﻢ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺟﻮﺍﻥ ﺗﻬﻰ ﺩﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﺎﻟﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺛﺮﻭﺕ ﺍﺯ ﭘﺪﺭ ﺍﻭﺳﺖ.

ﻓﺮﻭﺷﻨﺪﻩ ﮔﻔﺖ: ﮔﻤﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﻛﻨﻢ ﻛﻪ ﺳﻌﺪ ﺑﻦ ﻋﺒﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ ﺧﺮﻣﺎ ﺁﻥ ﻫﻢ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺗﻌﻬﺪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﻛﻮﺗﺎﻫﻰ ﻛﻨﺪ. ﻭﺍﻧﮕﻬﻰ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﻮﺍﻥ ﭼﻬﺮﻩ ﻭ ﻛﺎﺭﻫﺎﻯ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻩ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻢ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻴﺎﻥ ﻋﻤﺮ ﻭ ﻗﻴﺲ ﺑﮕﻮ ﻣﮕﻮﻳﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ، ﺑﻪ ﻃﻮﺭﻯ ﻛﻪ ﻗﻴﺲ ﺑﻪ ﺩﺭﺷﺘﻰ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺖ. ﻗﻴﺲ، ﭘﺮﻭﺍﺭﻳﻬﺎ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﭘﻴﺎﭘﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻳﻚ ﭘﺮﻭﺍﺭﻯ ﻛﺸﺖ ﻭ ﻟﺸﻜﺮ ﺭﺍ ﺍﻃﻌﺎﻡ ﻛﺮﺩ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺯ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻓﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻟﺸﻜﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﻣﻨﻊ ﻛﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﺗﻮ ﻛﻪ ﻣﺎﻟﻰ ﻧﺪﺍﺭﻯ ﭼﺮﺍ ﺗﻌﻬﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﻨﮕﻴﻨﺘﺮ ﻣﻰ ﻛﻨﻰ؟

 ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﻳﺤﻴﻰ ﺑﻦ ﺳﻬﻞ، ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺵ، ﺍﺯ ﻗﻮﻝ ﺭﺍﻓﻊ ﺑﻦ ﺧﺪﻳﺞ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﻧﻘﻞ ﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﮔﻔﺖ: ﻋﻤﺮ ﻭ ﺍﺑﻮ ﻋﺒﻴﺪﻩ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺁﻣﺪﻧﺪ، ﺍﺑﻮ ﻋﺒﻴﺪﻩ ﺑﻪ ﻗﻴﺲ ﮔﻔﺖ: ﺑﻪ ﺗﻮ ﺣﻜﻢ ﻣﻰ ﻛﻨﻢ ﻛﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﭘﺮﻭﺍﺭﻯ ﻧﻜﺸﻰ، ﺗﻮ ﻛﻪ ﻣﺎﻟﻰ ﻧﺪﺍﺭﻯ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺗﻌﻬﺪ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺳﻨﮕﻴﻨﺘﺮ ﺑﻜﻨﻰ؟

ﻗﻴﺲ ﮔﻔﺖ: ﺍﻯ ﺍﺑﻮ ﻋﺒﻴﺪﻩ ﺁﻳﺎ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻰ ﻛﻨﻰ ﺳﻌﺪ ﺑﻦ ﻋﺒﺎﺩﻩ ﻛﻪ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﻭﺍﻣﻬﺎﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭ ﻫﺰﻳﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺘﺤﻤﻞ ﻣﻰ ﺷﻮﺩ ﻭ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﻗﺤﻂ ﺳﺎﻟﻰ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺍﻃﻌﺎﻡ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ، ﺍﺯ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ ﺧﺮﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺠﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻯ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ؟

ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺍﺑﻮ ﻋﺒﻴﺪﻩ ﻣﻠﺎﻳﻢ ﻭ ﻧﺮﻡ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﻋﻤﺮ ﮔﻔﺖ: ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻩ ﻛﻪ نکشد.

 ﻭ ﺍﺑﻮ ﻋﺒﻴﺪﻩ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﺪﺍﺩ ﻛﻪ ﺭﻭﺯ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻗﻴﺲ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻜﺸﺪ. ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﻭ ﭘﺮﻭﺍﺭﻯ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻗﻴﺲ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺭﺍﻙ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻣﺎﻫﻰ ﺩﺳﺘﺮﺳﻰ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.

ﻗﻴﺲ ﺁﻥ ﺩﻭ ﭘﺮﻭﺍﺭﻯ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻮﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﻫﻤﻴﻨﻜﻪ ﺧﺒﺮ ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ ﺷﺪﻳﺪ ﻟﺸﻜﺮ ﺑﻪ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺭﺳﻴﺪ، ﺳﻌﺪ ﺑﻦ ﻋﺒﺎﺩﻩ ﮔﻔﺖ: ﺍﮔﺮ ﻗﻴﺲ ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ‌ﺍﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ ﺗﻬﻴﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻛﺮﺩ.

ﭼﻮﻥ ﻗﻴﺲ ﺑﻪ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺁﻣﺪ ﺳﻌﺪ ﺑﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭﺵ ﺭﻓﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﻛﻪ ﻟﺸﻜﺮ ﺩﭼﺎﺭ ﻛﻤﺒﻮﺩ ﻣﻮﺍﺩ ﻏﺬﺍﻳﻰ ﻭ ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ ﺷﺪ ﭼﻪ ﻛﺮﺩﻯ؟

ﮔﻔﺖ: ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﭘﺮﻭﺍﺭﻯ ﻛﺸﺘﻢ. ﮔﻔﺖ: ﭼﻪ ﺧﻮﺏ، ﺑﻌﺪ ﭼﻪ ﻛﺮﺩﻯ؟ ﮔﻔﺖ: ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﻛﺸﺘﻢ. ﮔﻔﺖ: ﭼﻪ ﺧﻮﺏ، ﺑﻌﺪ ﭼﻪ ﻛﺮﺩﻯ؟ ﮔﻔﺖ: ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﻛﺸﺘﻢ.

 ﭘﺪﺭ ﮔﻔﺖ: ﭼﻪ ﺧﻮﺏ، ﺑﻌﺪ ﭼﻪ ﻛﺮﺩﻯ؟

ﻗﻴﺲ ﮔﻔﺖ: ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻛﺎﺭ ﻧﻬﻰ ﻛﺮﺩﻧﺪ.

ﭘﺮﺳﻴﺪ: ﭼﻪ ﻛﺴﻰ ﻧﻬﻰ ﻛﺮﺩ؟ ﮔﻔﺖ: ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻣﻦ ﺍﺑﻮ ﻋﺒﻴﺪﻩ.

ﺳﻌﺪ ﺑﻦ ﻋﺒﺎﺩﻩ ﮔﻔﺖ: ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻪ؟ ﮔﻔﺖ: ﻣﻰ ﭘﻨﺪﺍﺷﺖ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻣﺎﻟﻰ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﻭ ﻣﻰ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﻣﺎﻝ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘﺪﺭﺕ ﺍﺳﺖ. ﻣﻦ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻢ: ﭘﺪﺭﻡ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻭﺍﻡ ﻣﻘﺮﻭﺿﻴﻦ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭ ﻣﺘﺤﻤﻞ ﻫﺰﻳﻨﻪ ﻣﻰ ﺷﻮﺩ، ﻭ ﺩﺭ ﻗﺤﻂ ﺳﺎﻟﻰ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻃﻌﺎﻡ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ، ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻰ ﻛﻨﻰ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﻤﻰ ﺩﻫﺪ؟

ﺳﻌﺪ ﺑﻦ ﻋﺒﺎﺩﻩ ﺑﻪ ﻗﻴﺲ ﮔﻔﺖ: ﭼﻬﺎﺭ ﻧﺨﻠﺴﺘﺎﻥ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﺪ.

ﮔﻮﻳﺪ: ﺳﻌﺪ ﺑﻦ ﻋﺒﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﻨﺪﻯ ﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺁﻥ ﺳﻨﺪ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﺍﺑﻮ ﻋﺒﻴﺪﻩ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻭ ﻫﻢ ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻧﻮﺷﺖ، ﻭ ﭘﻴﺶ ﻋﻤﺮ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺍﺯ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﮔﻮﺍﻫﻰ ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻯ ﻛﺮﺩ.

 ﮔﻮﻳﺪ: ﺍﺯ ﻛﻮﭼﻜﺘﺮﻳﻦ ﺁﻥ ﻧﺨﻠﺴﺘﺎﻧﻬﺎ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺑﺎﺭ ﺧﺮﻣﺎ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﻰ ﺁﻣﺪ. ﻣﺮﺩ ﺟﻬﻨﻰ ﻫﻢ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻗﻴﺲ ﺁﻣﺪ، ﺳﻌﺪ ﺑﻦ ﻋﺒﺎﺩﻩ ﺧﺮﻣﺎﻯ ﺍﻭ ﺭﺍ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭ ﺟﺎﻣﻪ ﺍﻯ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺳﻮﺍﺭﻩ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺪ. ﭼﻮﻥ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻗﻴﺲ ﺑﻪ ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ (ﺹ) ﺭﺳﻴﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺍﻭ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﺟﻮﺩ ﻭ ﺑﺨﺸﺶ ﺍﺳﺖ. "

منبع : ترجمه المغازی واقدی ، صفحات 591 و 592

توضیح 1 : در توصیف ماهی ای که دریا به ساحل انداخته بود و مسلمانان چند روز از آن خوردند اکثر کتب تاریخی نوشته اند که موجودی بسیار عظیم الجثه بوده که از زیر یکی از دنده هایش شتر رد می شده بدون اینکه سر مرد سوار به دنده استخوان بخورد و در کاسه چشمش یک نفر به راحتی می نشسته است.(مغازی ، ص 593)

توضیح 2 : تجزیه و تحلیل ماجرا به عهده خوانندگان محترم می باشد.


نظرات (0)
امکان ثبت نظر جدید برای این مطلب وجود ندارد.