بنام خدا
تاکنون بیش از 10 مورد از تعصبات خشن و بی منطق "گردن زن" متعصب را خواندیم اما آنچه که بسیار عجیب است اینکه چگونه ممکن است چنین آدم متعصب خشنی تا بعد از حدیبیه دو زن مشرک داشته. چگونه می شود باور کرد که چنین کسی چنان زنانی را در خانه خود تحمل کرده است؟... اما تا خدا در این باره آیه ای نازل نکرده بود متعصب خشن ما هیچ چاره سازی نکرده است... ماجرا در کتابهای تاریخ از مغازی گرفته تا تاریخ طبری ثبت شده که اینک ما عینا از تاریخ طبری نقل می کنیم:
«ﻳﺎ ﺃَﻳﱡﱡﻬَﺎ ﺍﻟﱠﱠﺬِﻳﻦَ ﺁﻣَﻨُﻮﺍ ﺇِﺫﺍ ﺟﺎﺀَﻛُﻢُ ﺍﻟْﻤُﺆْﻣِﻨﺎﺕُ ﻣُﻬﺎﺟِﺮﺍﺕٍ ﻓَﺎﻣْﺘَﺤِﻨُﻮﻫُﻦﱠﱠ ﺍﻟﻠﱠﱠﻪُ ﺃَﻋْﻠَﻢُ ﺑِﺈِﻳﻤﺎﻧِﻬِﻦﱠﱠ ﻓَﺈِﻥْ ﻋَﻠِﻤْﺘُﻤُﻮﻫُﻦﱠﱠ ﻣُﺆْﻣِﻨﺎﺕٍ ﻓَﻠﺎ ﺗَﺮْﺟِﻌُﻮﻫُﻦﱠﱠ ﺇِﻟَﻰ ﺍﻟْﻜُﻔﱠﱠﺎﺭِ ﻟﺎ ﻫُﻦﱠﱠ ﺣِﻞٌّ ﻟَﻬُﻢْ ﻭَ ﻟﺎ ﻫُﻢْ ﻳَﺤِﻠﱡﱡﻮﻥَ ﻟَﻬُﻦﱠﱠ ﻭَ ﺁﺗُﻮﻫُﻢْ ﻣﺎ ﺃَﻧْﻔَﻘُﻮﺍ ﻭَ ﻟﺎ ﺟُﻨﺎﺡَ ﻋَﻠَﻴْﻜُﻢْ ﺃَﻥْ ﺗَﻨْﻜِﺤُﻮﻫُﻦﱠﱠ ﺇِﺫﺍ ﺁﺗَﻴْﺘُﻤُﻮﻫُﻦﱠﱠ ﺃُﺟُﻮﺭَﻫُﻦﱠﱠ ﻭَ ﻟﺎ ﺗُﻤْﺴِﻜُﻮﺍ ﺑِﻌِﺼَﻢِ ﺍﻟْﻜَﻮﺍﻓِﺮِ [1]. » ﻳﻌﻨﻰ: ﺍﻯ ﭘﻴﻤﺒﺮ، ﻭﻗﺘﻰ ﺯﻧﺎﻥ ﻣﺆﻣﻦ ﺑﻪ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﻧﺰﺩ ﺷﻤﺎ ﺁﻳﻨﺪ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺸﺎﻥ ﻛﻨﻴﺪ ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﺍﻳﻤﺎﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﻧﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ، ﺍﮔﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺆﻣﻦ ﺷﻨﺎﺧﺘﻴﺪ، ﺳﻮﻯ ﻛﺎﻓﺮﺍﻧﺸﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻣﮕﺮﺩﺍﻧﻴﺪ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﻪ ﻛﺎﻓﺮﺍﻥ ﺣﻠﺎﻟﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺯﻧﺎﻥ ﻣﺆﻣﻦ ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺣﻠﺎﻝ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻫﺮ ﭼﻪ (ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ) ﺧﺮﺝ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﺑﺪﻫﻴﺪﺷﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻜﺎﺡ ﻛﺮﺩﻥ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺎﻥ، ﺍﮔﺮ ﻣﻬﺮﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻴﺪ ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻪ ﻋﻘﺪ ﻛﺎﻓﺮﺍﻥ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﻣﻨﻬﻴﺪ.
ﻋﻤﺮ ﺑﻦ ﺧﻄﺎﺏ ﺩﻭ ﺯﻥ ﻣﺸﺮﻙ ﺩﺍﺷﺖ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺭﺍ ﻃﻠﺎﻕ ﺩﺍﺩ ﻛﻪ ﻳﻜﻰ ﺭﺍ ﻣﻌﺎﻭﻳﺔ ﺑﻦ ﺍﺑﻰ ﺳﻔﻴﺎﻥ ﻭ ﻳﻜﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺻﻔﻮﺍﻥ ﺑﻦ ﺍﻣﻴﻪ ﺑﻪ ﺯﻧﻰ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﭘﻴﻤﺒﺮ ﺍﺯ ﭘﺲ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ ﺯﻧﺎﻥ ﻣﻬﺎﺟﺮ ﻣﻨﻊ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺻﺪﺍﻗﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ...
ﮔﻮﻳﺪ: ﺩﻭ ﺯﻥ ﻋﻤﺮ ﻛﻪ ﻃﻠﺎﻕ ﺩﺍﺩ ﻳﻜﻰ ﻗﺮﻳﺒﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﺍﺑﻰ ﺍﻣﻴﺔ ﺑﻦ ﻣﻐﻴﺮﻩ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﺩﺭ ﻣﻜﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﻧﻰ ﮔﺮﻓﺖ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﺸﺮﻙ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯﺍﻡ ﻛﻠﺜﻮﻡ ﺩﺧﺘﺮ ﻋﻤﺮﻭ ﺑﻦ ﺟﺮﻭﻝ ﺧﺰﺍﻋﻰ ﻣﺎﺩﺭ ﻋﺒﻴﺪ ﺍﻟﻠﱠﱠﻪ ﺑﻦ ﻋﻤﺮ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺍﺑﻮ ﺟﻬﻢ ﺑﻦ ﺣﺬﺍﻓﺔ ﺑﻦ ﻏﺎﻧﻢ ﺩﺭ ﻣﻜﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﻧﻰ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺍﻥها ﻣﺸﺮﻙ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
-ترجمه تاریخ طبری، ج3، ص 1123
بنام خدا
ﺳﻠﻤﺔ ﺑﻦ ﺍﻛﻮﻉ ﮔﻮﻳﺪ: ﭘﻴﻤﺒﺮ ﺯﻳﺮ ﺩﺭﺧﺖ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻛﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﻴﻌﺖ( بیعت رضوان در حدیبیه) ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﻣﻦ ﺟﺰﻭ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻛﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻡ ﻛﻪ ﺑﻴﻌﺖ ﻛﺮﺩﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻛﺴﺎﻥ ﺑﻴﻌﺖ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻴﺎﻧﻪ ﭘﻴﻤﺒﺮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ: «ﺳﻠﻤﻪ ﺑﻴﻌﺖ ﻛﻦ. »
ﮔﻔﺘﻢ: «ﺍﻯ ﭘﻴﻤﺒﺮ، ﻣﻦ ﺟﺰﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻛﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻡ ﻛﻪ ﺑﻴﻌﺖ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. »
ﮔﻔﺖ: «ﺑﺎﺯ ﻫﻢ. »
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺳﻠﺎﺡ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ ﺳﭙﺮﻯ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺩﺍﺩ.
ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻴﻌﺖ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺁﺧﺮ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﭘﻴﻤﺒﺮ ﮔﻔﺖ: «ﺳﻠﻤﻪ ﺑﻴﻌﺖ ﻧﻤﻰ ﻛﻨﻰ؟. »
ﮔﻔﺘﻢ: «ﺍﻯ ﭘﻴﻤﺒﺮ، ﺩﻭ ﺑﺎﺭ ﺑﻴﻌﺖ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻡ. »
ﮔﻔﺖ: «ﺑﺎﺯ ﻫﻢ. »
ﺑﺎﺭ ﺳﻮﻡ ﺑﻴﻌﺖ ﻛﺮﺩﻡ ﻭ ﭘﻴﻤﺒﺮ ﮔﻔﺖ: «ﺳﭙﺮﻯ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺩﺍﺩﻡ ﭼﻪ ﺷﺪ؟ »
ﮔﻔﺘﻢ: «ﻋﻤﻮﻳﻢ ﻋﺎﻣﺮ ﺳﻠﺎﺡ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﺳﭙﺮ ﺭﺍ ﺑﺪﻭ ﺩﺍﺩﻡ. »
ﭘﻴﻤﺒﺮ ﺑﺨﻨﺪﻳﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ: «ﺗﻮ ﭼﻨﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ: ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺪﻩ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ.
-ترجمه تاریخ طبری, ج 3، ص1122
بنام خدا
پس از پایان جنگ مریسیع یا بنی المصطلق بر سر چاه کم آبی بین یکی از انصار و مهاجری که مزدور عمر بن خطاب بود درگیری لفظی روی داد و مرد انصار سیلی به صورت مهاجر نواخت و مرد مهاجر، قریشیان را به یاری خواست . عنقریب فتنه ای به پا می شد بخصوص که در این جمگ همه منافقان مدینه حضور داشتند . ابن ابی با شنیدن ماجرا انصار را بخاطر پناه دادن مهاجران شماتت کرد و در نهایت با گفتن ضرب المثل "سگ خود را پرورش بده تا خودت را بخورد" به دوستان منافقش گفت که اگر به مدینه برگردیم "عزیز " ، "ذلیل" را بیرون می کند .منظورش این بود که به محض ورود به مدینه پیامبر اکرم (ص) را بیرون خواهد کرد!
زید بن ارقم که نوجوانی تازه بالغ بوده این سخنان شنید و به پیامبر (ص) گزارش کرد و هرچه پیامبر بهانه آورد (شاید از کس دیگر شنیده ای ؟ شاید از دست ابن ابی خشمگین هستی ؟ شاید ...) تا زید از حرف خود برگردد ولی او بر صحت گفتارش پفشاری کرد. از طرفی وقتی ماجرا شایع شد ابن ابی منکر شد و گفتار زید را تکذیب کرد .
بهر حال پیامبر (ص) در گرمای روز دستور حرکت و برگشت به مدینه را صادر فرمودند و اینک قسمتی از ماجرا به روایت کتاب مغازی واقدی :
گردن ابن ابی را بزنم؟
ﺍﺯ ﻋﻤﺮ ﺑﻦ ﺧﻄّﺎﺏ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﻧﻘﻞ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﮔﺮ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ ﺍﺑﻦ ﺍﺑﻰّ ﻧﻤﻰ ﺑﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (ﺹ) ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺷﺘﺎﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺮﻛﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺣﺮﻛﺖ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﻣﺰﺩﻭﺭﻯ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﺳﺒﻢ ﻣﻮﺍﻇﺒﺖ ﻣﻰ ﻛﺮﺩ ﺩﻳﺮ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻣﻦ ﻛﻨﺎﺭ ﺭﺍﻩ ﻣﻨﺘﻈﺮﺵ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ. ﭼﻮﻥ ﺁﻣﺪ ﻭ ﻣﺮﺍ ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﺗﺮﺳﻴﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺣﺮﻓﻰ ﺑﺰﻧﻢ ﻭ ﺩﺷﻨﺎﻡ ﺩﻫﻢ ﭘﻴﺸﺪﺳﺘﻰ ﻛﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﺍﻯ ﻣﺮﺩ ﺁﺭﺍﻡ ﺑﮕﻴﺮ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻏﻴﺎﺏ ﺗﻮ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ ﺍﺑﻦ ﺍﺑﻰّ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﻧﻘﻞ ﻛﺮﺩ. ﻋﻤﺮ ﮔﻮﻳﺪ: ﻣﻦ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﺮﺩﻡ ﻭ ﺑﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (ﺹ) ﺭﺳﻴﺪﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻰ ﻛﻪ ﺯﻳﺮ ﺳﺎﻳﻪ ﺩﺭﺧﺘﻰ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻏﻠﺎﻡ ﺳﻴﺎﻫﻰ ﭘﺸﺖ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺍ ﻣﺸﺖ ﻭ ﻣﺎﻝ ﻣﻰ ﺩﺍﺩ. ﺑﻪ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﮔﻔﺘﻢ: ﻣﺜﻞ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺩﺭﺩ ﭘﺸﺖ ﺩﺍﺭﻳﺪ؟ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺁﺭﻯ، ﺩﻳﺸﺐ ﻧﺎﻗﻪﺍﻡ ﺑﺰﻣﻴﻨﻢ ﺯﺩ. ﮔﻔﺘﻢ: ﺍﻯ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﻫﻴﺪ ﻛﻪ ﮔﺮﺩﻥ ﺍﺑﻦ ﺍﺑﻰّ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺣﺮﻓﻬﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﺰﻧﻢ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (ﺹ) ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺗﻮ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﻣﻰ ﻛﻨﻰ؟ ﮔﻔﺘﻢ: ﺁﺭﻯ، ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﻪ ﻛﺴﻰ ﻛﻪ ﺗﺮﺍ ﺑﻪ ﺣﻖ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (ﺹ) ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﮔﺮﻭﻩ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺭﻧﺠﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ، ﺑﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺩﻫﻢ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻛﺸﺖ.
ﻋﻤﺮ ﻣﻰ ﮔﻮﻳﺪ، ﮔﻔﺘﻢ: ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﻣﺴﻠﻤﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺑﺪﻫﻴﺪ، ﺍﻭ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻛﺸﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (ﺹ) ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻰ ﻛﺸﺪ.
منبع : ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺍﻟﻤﻐﺎﺯﻱ ﻭﺍﻗﺪﻯ، ﻣﺘﻦ، ﺹ: 312
...
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻛﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (ﺹ) ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻰ ﺩﺍﺩ، ﺯﻳﺪ ﺑﻦ ﺍﺭﻗﻢ ﭘﺎ ﺑﭙﺎﻯ ﺷﺘﺮ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻰ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﭼﻬﺮﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻰ ﻧﮕﺮﻳﺴﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (ﺹ) ﺷﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺮﻳﻊ ﻣﻰ ﺭﺍﻧﺪ ﻭ ﺷﺘﺎﺑﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﺮﻛﺖ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻧﺎﮔﺎﻩ ﻭﺣﻰ ﺑﺮ ﺍﻭ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪ. ﺯﻳﺪ ﺑﻦ ﺍﺭﻗﻢ ﻣﻰ ﮔﻮﻳﺪ: ﻣﻦ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﻡ ﻛﻪ ﭼﻬﺮﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (ﺹ) ﻋﺮﻕ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺗﺒﻰ ﺳﺨﺖ ﺑﺮ ﺍﻭ ﻋﺎﺭﺽ ﺷﺪ ﻭ ﻣﺮﻛﻮﺏ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺣﺮﻛﺖ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ، ﮔﻮﻳﻰ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻳﺎﺭﺍﻯ ﺣﺮﻛﺖ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﻣﻦ ﻓﻬﻤﻴﺪﻡ ﻛﻪ ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (ﺹ) ﻭﺣﻰ ﻧﺎﺯﻝ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﺭﺯﻭ ﻛﺮﺩﻡ ﻛﻪ ﺭﺍﺳﺘﻰ ﻭ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻣﻦ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﻭﺣﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﺣﺎﻟﺖ ﻭﺣﻰ ﺳﭙﺮﻯ ﺷﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (ﺹ) ﮔﻮﺵ ﻣﺮﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻛﻪ ﺳﻮﺍﺭ ﺑﺮ ﻣﺮﻛﻮﺏ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻡ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺑﺎﻟﺎ ﻛﺸﻴﺪ، ﺑﻪ ﻃﻮﺭﻯ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﺷﺘﺮ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻡ ﻭ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﺵ ﺗﻮ ﻭﻓﺎ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺘﻌﺎﻝ ﺳﺨﻦ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺑﻦ ﺍﺑﻰّ ﻳﻚ ﺳﻮﺭﻩ ﻛﺎﻣﻞ- ﺳﻮﺭﻩ ﻣﻨﺎﻓﻘﻮﻥ- ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪ. ﺇِﺫﺍ ﺟﺎﺀَﻙَ ﺍﻟْﻤُﻨﺎﻓِﻘُﻮﻥَ....
منبع : ترجمه مغازی واقدی، متن، ص 313
دیگر انصار هم جواب سلام ابن ابی را نمی دهند. حسابی رسوا شده است تا اینکه پسر ابن ابی که مسلمانی پاک نهاد است خبر دار می شود و حضور پیامبر میآید:
باز هم قسمتی دیگر از ماجرا به نقل از مغازی واقدی :
ﭼﻮﻥ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﭘﺴﺮ ﺍﺑﻦ ﺍﺑﻰّ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻋﻤﺮ ﺧﺒﺮﺩﺍﺭ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (ﺹ) ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ «ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﻣﺴﻠﻤﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺩﻫﻴﺪ ﺗﺎ ﺳﺮ ﺍﺑﻦ ﺍﺑﻰّ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ»، ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (ﺹ) ﺁﻣﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﺍﮔﺮ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﭘﺪﺭﻡ ﺭﺍ ﺑﻜﺸﻴﺪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﻣﺮ ﻓﺮﻣﺎﻳﻴﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﻜﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﺎ ﺑﺮﺧﻴﺰﻳﺪ ﺳﺮﺵ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ ﻣﻰ ﺁﻭﺭﻡ. ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺧﺰﺭﺝ ﻣﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻧﻴﻜﻮﻛﺎﺭﺗﺮ ﻧﻴﺴﺖ، ﺍﻭ ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﻮﺭﺍﻙ ﻭ ﺁﺷﺎﻣﻴﺪﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻦ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻦ ﺍﻯ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ، ﻣﻰ ﺗﺮﺳﻢ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﻛﺲ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺩﻫﻴﺪ ﻛﻪ ﭘﺪﺭﻡ ﺭﺍ ﺑﻜﺸﺪ، ﻣﻦ ﻳﺎﺭﺍﻯ ﺗﺤﻤﻞ ﺩﻳﺪﻥ ﻗﺎﺗﻞ ﭘﺪﺭﻡ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻜﺸﻢ ﻭ ﺑﻪ ﺁﺗﺶ ﺑﻴﻔﺘﻢ، ﻭ ﻳﻘﻴﻦ ﺩﺍﺭﻡ ﻛﻪ ﻋﻔﻮ ﺷﻤﺎ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻭ ﻣﻨﺖ ﺷﻤﺎ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﺍﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (ﺹ) ﺑﻪ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻣﻦ ﻧﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻛﺸﺘﻦ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ ﻭ ﻧﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ ﻭ ﺗﺎ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﻛﻪ ﻣﻴﺎﻥ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺧﻮﺷﺮﻓﺘﺎﺭﻯ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﻛﺮﺩ.
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﮔﻔﺖ: ﺍﻯ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ، ﭘﺪﺭﻡ ﻫﻤﻪ ﻛﺎﺭﻩ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻗﺼﺪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﮔﺰﻳﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺮﺍ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺭ ﺳﺎﺧﺖ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻮ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺳﺎﺧﺖ، ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺣﺎﻝ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﮔﺮﺩ ﺍﻭ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﻣﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪ، ﻭﻟﻰ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻴﺮﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﻮﻳﺪ: ﭼﻮﻥ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺯ ﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (ﺹ) ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﭘﺪﺭﺵ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻗﺘﻞ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺍﻳﻦ ﺍﺑﻴﺎﺕ ﺭﺍ ﺳﺮﻭﺩ:
"ﻫﻤﺎﻧﺎ ﺑﺎ ﺁﻧﻜﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺣﻮﺍﺩﺛﻰ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﺷﮕﻔﺖ ﺗﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻋﻤﺮ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻋﻤﺮ ﺑﻪ ﻛﺴﻰ ﻛﻪ ﻭﺣﻰ ﻧﺰﺩ ﺍﻭﺳﺖ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ، ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻰ ﻛﻪ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﻪ ﻛﺴﻰ ﻛﻪ ﻣﻮﻳﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺯﺩﺍﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺧﻄّﺎﺏ ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﻨﺎﻩ ﭘﺪﺭﻡ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﻭ ﻣﻦ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﻣﻰ ﮔﻔﺘﻢ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﭘﺪﺭﻡ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺳﺨﺖ ﺍﺯ ﻛﻮﺭﻩ ﺩﺭ- ﻣﻰ ﺭﻓﺖ.
ﻋﻤﺮ ﻣﻰ ﮔﻮﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﻣﺴﻠﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﻔﺮﺳﺘﻴﺪ ﺗﺎ ﺍﺑﻦ ﺍﺑﻰّ ﺭﺍ ﺑﻜﺸﺪ، ﻭ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﺗﻮ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻛﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﺎﭘﺴﻨﺪﻯ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻦ ﺑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻢ ﺍﻯ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ، ﺍﮔﺮ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻜﺸﻴﺪ، ﻣﻦ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻳﻚ ﭼﺸﻢ ﺑﺮﻫﻢ ﺯﺩﻥ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ ﻛﻔﺎﻳﺖ ﻣﻰ ﻛﻨﻢ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺩﺳﺖ ﻭ ﺩﻝ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩﺍﻡ ﻣﺮﺍ ﻳﺎﺭﻯ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ، ﻭ ﺩﻝ ﻣﻦ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺑﻠﻮﺍ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﻭ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻨﮓ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻛﺎﺭ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺷﺮﻯ ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭘﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﭼﺸﻢ ﻣﻦ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺁﻥ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺧﺸﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻧﻪ، ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻨﺪﻩ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺑﺮﺩﺍﺭ، ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﻛﺸﺪ، ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻣﻀﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻓﺎﻝ ﺑﺪ ﺯﺩﻩ ﺑﺎشد."
منبع : ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺍﻟﻤﻐﺎﺯﻱ ﻭﺍﻗﺪﻯ، ﻣﺘﻦ، ﺹ: 314 و 315
گردن زن (9)
ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ﭘﻨﺠﻢ ﻫﺠﺮﻯ، ﺭﻭﺯ ﺩﻭﺷﻨﺒﻪ، ﺩﻭ ﺭﻭﺯ ﺍﺯ ﺷﻌﺒﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (ﺹ) ﺍﺯ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻨﮓ ( غزوه مریسیع) ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺷﺐ ﺍﻭﻝ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺑﻪ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ، ﻣﺪﺕ ﻏﻴﺒﺖ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺩﻭ ﺭﻭﺯ ﻛﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﺎﻩ ﺍﺳﺖ...
ﮔﻮﻳﺪ: ﭼﻮﻥ ﺑﻪ ﻣﺤﻞ ﺑﻘﻌﺎﺀ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﺑﻪ ﺟﺎﺳﻮﺳﻰ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻦ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ: ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺕ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ ﺑﻮﺩ؟ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﻛﺠﺎﻳﻨﺪ؟
ﮔﻔﺖ: ﻣﻦ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ ﻧﺪﺍﺭﻡ.
ﻫﺸﺎﻡ ﺑﻦ ﺳﻌﺪ ﺍﺯ ﺯﻳﺪ ﺑﻦ ﻃﻠﺤﻪ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ: ﻋﻤﺮ ﺑﻦ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺖ: ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻰ ﮔﻮﻳﻰ ﻳﺎ ﮔﺮﺩﻧﺖ ﺭﺍ ﺑﺰﻧﻢ؟
ﮔﻔﺖ: ﻣﻦ ﻣﺮﺩﻯ ﺍﺯ ﺑﻠﻤﺼﻄﻠﻖ ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﺍﺯ ﻧﺰﺩ ﺣﺎﺭﺙ ﺑﻦ ﺍﺑﻰ ﺿﺮﺍﺭ، ﻛﻪ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺟﻤﻊ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺁﻣﺪﻩ ﺍﻡ. ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﮔﺮﺩ ﺍﻭ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺍ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺧﺒﺮ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺑﺒﺮﻡ ﻛﻪ ﺁﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻳﺪ ﻳﺎ ﻧﻪ.
ﻋﻤﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺧﺒﺮ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺩﺍﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (ﺹ) ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻓﺮﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﻭ ﻋﺮﺿﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﻛﻪ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﻣﻦ ﺑﻪ ﺩﻳﻦ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﻧﻤﻰ ﺁﻳﻢ ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﻢ ﻗﻮﻣﻢ ﭼﻪ ﻣﻰ ﻛﻨﻨﺪ، ﺍﮔﺮ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﺁﻳﻴﻦ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻧﺪ، ﻣﻦ ﻫﻢ ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﺩﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﺛﺎﺑﺖ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ، ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﺮﺩﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻧﻢ.
ﻋﻤﺮ ﮔﻔﺖ: ﺍﻯ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ، ﮔﺮﺩﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺰنم؟ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (ﺹ) ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﻛﻪ ﮔﺮﺩﻧﺶ ﺭﺍ ﺑﺰﻧﻨﺪ.
منبع : ترجمه مغازی واقدی ، ص 304
یعنی چه کسی بزند؟ و چرا "بزنند" ؟ از فحوای کلام چنین بر می آید که پیامبر دستور داده کسان دیگری گردن او را بزنند و اگر غیر از این بود راوی به نام عمر بن خطاب تصریح می کرد. در تواریخ دیگر نظیر تاریخ طبری ، طبقات ابن سعد ، سیره ابن هشام چیزی در این خصوص نیافتم.
ﺿﻤﻨﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻛﻪ ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮ ﺟﻨﮓ ﻣﺮﻳﺴﻴﻊ، ﺟﻨﮓ ﺑﻨﻰ ﺍﻟﻤﺼﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺳﻴﺮﻩ ﺍﺑﻦ ﻫﺸﺎﻡ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﺎﻡ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
بنام خدا
بنام خدا
گردن زن فحاش
ﻳﺰﻳﺪ ﺑﻦ ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺍﺯ ﺟﺮﻳﺮ ﺑﻦ ﺣﺎﺯﻡ، ﺍﺯ ﻗﻮﻝ ﻛﺴﻰ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺯﻫﺮﻯ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﻧﻘﻞ ﻣﻰ ﻛﺮﺩ : ﻣﺮﺩﻯ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻣﻰ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻣﻦ ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ (ﺹ) ﺭﺍ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺣﻠﻢ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻫﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﺁﺯﻣﻮﺩﻡ، ﺳﻰ ﺩﻳﻨﺎﺭ ﻭﺍﻡ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺩﺍﺩﻡ ﻭ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﻣﻬﻠﺖ ﺑﻪ ﺣﻀﻮﺭﺵ ﺭﻓﺘﻢ ﻭ ﮔﻔﺘﻢ: ﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ (ﺹ) ﻃﻠﺒﻢ ﺭﺍ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯ ﻭ ﺷﻤﺎ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﺑﻨﻰ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄﻠﺐ ﻭﺍﻣﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻳﺮ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻳﺪ.
عمر گفت : ای یهودی ناپاک ! اگر در محضر رسول خدا نبودی ، سرت را جدا می کرم ( گردنت را می زدم).
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (ﺹ) ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﻋﻤﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺍﻯ ﺍﺑﻮ ﺣﻔﺺ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻣﺮﺯﺩ ﺣﻖ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻰ ﮔﻔﺘﻰ ﺗﺎ ﻭﺍﻡ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻛﻨﻢ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺣﻖ ﺧﻮﺩﺵ ﻳﺎﺭﻯ ﻣﻰ ﻛﺮﺩﻯ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺨﻦ ﺑﮕﻮﻳﻰ.
ﻣﺮﺩ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻣﻰ ﮔﻮﻳﺪ: ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺑﺨﺮﺩﻯ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﻭ ﻓﻘﻂ ﺣﻠﻢ ﻭ ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﺍﻓﺰﻭﺩ.
ﺳﭙﺲ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺍﻯ ﻣﺮﺩ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻓﺮﺩﺍ ﻣﻮﻋﺪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻃﻠﺐ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻪ ﻋﻤﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻓﻠﺎﻥ ﻧﺨﻠﺴﺘﺎﻥ ﺑﺒﺮ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﺍﻭﻝ ﻣﻴﻮﻩ ﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺁﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺧﺮﻣﺎ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﺪﻩ ﻭ ﭼﻨﺪ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯ ﻛﻪ ﻛﻔﺎﺭﻩ ﻧﺎﺳﺰﺍﻳﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻰ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﭙﺴﻨﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﻓﻠﺎﻥ ﻧﺨﻠﺴﺘﺎﻥ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻛﻦ.
ﻋﻤﺮ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻧﺨﻠﺴﺘﺎﻥ ﺑﺮﺩ ﻭ ﺁﻥ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻛﻪ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻛﺮﺩ.
ﮔﻮﻳﺪ، ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺩﻯ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺧﺮﻣﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﮔﻔﺖ: ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻣﻰ ﺩﻫﻢ ﻛﻪ ﺧﺪﺍﻳﻰ ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻯ ﻳﻜﺘﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ (ﺹ) ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻭﺳﺖ. ﺍﻯ ﻋﻤﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺳﺮ ﺯﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺍﻭ ﺩﻳﺪﻡ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺣﻠﻢ ﻛﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺁﺯﻣﻮﺩﻡ ﻭ ﻓﻬﻤﻴﺪﻡ ﺣﻠﻢ ﺍﻭ ﻫﻢ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺫﻛﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻦ ﺗﻮ ﺭﺍ ﮔﻮﺍﻩ ﻣﻰ ﮔﻴﺮﻡ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﺮﻣﺎ ﻭ ﻧﻴﻤﻰ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺩﻳﮕﺮﻡ ﺣﻖ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻓﻘﻴﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﺷﻮﺩ.
ﻋﻤﺮ ﻣﻰ ﮔﻮﻳﺪ، ﮔﻔﺘﻢ: ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﻓﻘﺮﺍﻯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ؟ ﮔﻔﺖ: ﺁﺭﻯ.
ﮔﻮﻳﺪ، ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻫﻤﮕﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻣﺮﺩﻯ ﻛﻪ ﺣﺪﻭﺩ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﺩﺍﺷﺖ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺁﻥ ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺩ ﺑﺎ ﻛﻔﺮ ﻣﺮﺩ.
منبع : ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺍﻟﻄﺒﻘﺎﺕ ﺍﻟﻜﺒﺮﻯ، ﺝ 1، ﺹ: 350